آن زمینی که برو گریه خونین زده ام

آنچه بایست و نبود است همان خواهد بود

عشق از لذت دیدار سراپا نظر است

حسن مشتاق نمود است و عیان خواهد بود

اشک من در جگرش لعل گران خواهد بود

مژده صبح درین تیره شبانم دادند

شمع کشتند و ز خورشید نشانم دادند