خاری ز شاخ گل بتن نازکش خلید

مرغی ز آشیانه به سیر چمن پرید

بد گفت فطرت چمن روزگار را

از درد خویش و هم ز غم دیگران تپید

داغی ز خون بی گنهی لاله را شمرد