گفت اندرین سرا که بنایش فتاده کج

از درد خویش و هم ز غم دیگران تپید

داغی ز خون بی گنهی لاله را شمرد

اندر طلسم غنچه فریب بهار دید

صبحی کجا که چرخ درو شامها نچید

نالید تا به حوصله آن نوا طراز

خون گشت نغمه و ز دو چشمش فرو چکید