هنوز گردش گردون بکام پرویز است

گسست عقل و جنون رنگ بست و دیده گداخت

در آ به جلوه که جانم ز شوق لبریز است

اگرچه تیشه من کوه را ز پا آورد

ز خاک تا بفلک هر چه هست ره پیماست

قدم گشای که رفتار کاروان تیز است