ز معشوقان نگه کاری تر از حرف دلاویز است

ندارد عشق سامانی ولیکن تیشه ئی دارد

خراشد سینه کهسار و پاک از خون پرویز است

مرا در دل خلید این نکته از مرد ادا دانی

به بالینم بیا ، یکدم نشین ، کز درد مهجوری

تهی پیمانه بزم ترا پیمانه لبریز است

به بستان جلوه دادم آتش داغ جدائی را