مرا بنگر که در هندوستان دیگر نمی بینی

مرا آن غمزه می باید که بیباک است و خونریز است

نشیمن هر دو را در آب و گل لیکن چه رازست این

خرد را صحبت گل خوشتر آید دل کم آمیز است

برهمن زاده ئی رمز آشنای روم و تبریز است