دل زنده ئی که دادی به حجاب در نسازد

که متاع ناروانش دلکی است پاره پاره

غزلی زدم که شاید به نوا قرارم آید

تب شعله کم نگردد ز گسستن شراره

نگهی بده که بیند شرری بسنگ خاره

همه پاره دلم را ز سرور او نصیبی

غم خود چسان نهادی به دل هزار پاره