نکشد سفینه کس به یمی بلند موجی

نگهی بده که بیند شرری بسنگ خاره

همه پاره دلم را ز سرور او نصیبی

غم خود چسان نهادی به دل هزار پاره

خطری که عشق بیند بسلامت کناره

به شکوه بی نیازی ز خدایگان گذشتم

صفت مه تمامی که گذشت بر ستاره