عقل بحیله می برد ، عشق برد کشان کشان

فکر گره گشا غلام دین بروایتی تمام

زانکه درون سینه ها دل هدفی است بی نشان

هر دو بمنزلی روان هر دو امیر کاروان

عشق ز پا در آورد خیمه شش جهات را

دست دراز می کند تا به طناب کهکشان