از شوکت دارا به از فر فریدون به

دی مغبچه ئی با من اسرار محبت گفت

اشکی که فرو خوردی از باده گلگون به

آن فقر که بی تیغی صد کشور دل گیرد

در دیر مغان آئی مضمون بلند آور

در خانقه صوفی افسانه و افسون به

در جوی روان ما بی منت طوفانی