حکمت و فلسفه کرد است گران خیز مرا

تو بیک جرعه آب آنسوی افلاک انداز

عشق را باده مرد افکن و پرزور بده

لای این باده به پیمانه ادراک انداز

خضر من از سرم این بار گران پاک انداز

خرد از گرمی صهبا بگدازی نرسید

چاره کار به آن غمزه چالاک انداز