کف خاک مرا ساقی بباد فرودینی ده

از آن آبی که در من لاله کارد ساتگینی ده

ز مینائی که خوردم در فرنگ اندیشه تاریکست

سفر ورزیده خود را نگاه راه بینی ده

چو خس از موج هر بادی که می آید ز جا رفتم