دل من از گمانها در خروش آمد یقینی ده

ز مینائی که خوردم در فرنگ اندیشه تاریکست

سفر ورزیده خود را نگاه راه بینی ده

چو خس از موج هر بادی که می آید ز جا رفتم

بجانم آرزوها بود و نابود شرر دارد

شبم را کوکبی از آرزوی دل نشینی ده

بدستم خامه ئی دادی که نقش خسروی بندد