ذوق حضور در جهان رسم صنم گری نهاد

یک دو شکن زیاده کن گیسوی تابدار را

از تو درون سینه ام برق تجلئی که من

با مه و مهر داده ام تلخی انتظار را

عشق فریب می دهد جان امیدوار را

تا بفراغ خاطری نغمه تازه ئی زنم

باز به مرغزار ده طایر مرغزار را