طبع بلند داده ئی بند ز پای من گشای

عشق فریب می دهد جان امیدوار را

تا بفراغ خاطری نغمه تازه ئی زنم

باز به مرغزار ده طایر مرغزار را

تا به پلاس تو دهم خلعت شهریار را

تیشه اگر بسنگ زد این چه مقام گفتگوست

عشق بدوش می کشد این همه کوهسار را