مه و انجم از تو دارد گله ها شنیده باشی

که بدست خود ندارد رگ روزگار خود را

بضمیرت آرمیدم تو بجوش خود نمائی

بکناره برفکندی در آبدار خود را

که بخاک تیره ما زده ئی شرار خود را

خلشی به سینه ما ز خدنگ او غنیمت

که اگر بپایش افتد نبرد شکار خود را