ز مشتاقان اگر تاب سخن بردی نمیدانی

بحرفی می توان گفتن تمنای جهانی را

من از ذوق حضوری طول دادم داستانی را

محبت می کند گویا نگاه بی زبانی را

کجا نوری که غیر از قاصدی چیزی نمیداند

کجا خاکی که در آغوش دارد آسمانی را