ندیم خویش میسازی مرا لیکن از آن ترسم

دو صد هنگامه خیزد ز سودائی که من دارم

مخور نادان غم از تاریکی شبها که میآید

که چون انجم درخشد داغ سیمائی که من دارم

نداری تاب آن آشوب و غوغائی که من دارم