بذر مه اندر بد و روز هور

که از تخمه من بود شهریار

پسر بر پسر هم چنین ارجمند

بماناد با تاج و تخت بلند

که از شیر پر دخته شد پشت گور

چنین گفت زان پس بایرانیان

که برخاست پرخاش و کین از میان