به آن دلی که برنگ آشنا و بیرنگ است

غلام زنده دلانم که عاشق سره اند

نه خانقاه نشینان که دل بکس ندهند

عیار مسجد و میخانه و صنم کده اند

نگاه از مه و پروین بلند تر دارند

که آشیان بگریبان کهکشان ننهند