باور نکنی چاکی در پیکر عالم زن

ای لاله صحرائی تنها نتوانی سوخت

این داغ جگر تابی بر سینه آدم زن

تو سوز درون او ، تو گرمی خون او

عقل است چراغ تو در راهگذاری نه

عشق است ایاغ تو با بنده محرم زن

لخت دل پر خونی از دیده فرو ریزم