ندانم اینکه نفسهای رفته بر گردد

جهان ما همه خاک است و پی سپر گردد

شبی که گور غریبان نشیمن است او را

مه و ستاره ندارد چسان سحر گردد

دلی که تاب و تب لایزال می طلبد