در گلستان بوده ام یک ناله درد آلود نی

مسجد و میخانه و دیر و کلیسا و کنشت

صد فسون از بهر دل بستند و دل خوشنود نی

نغمه پردازی ز جوی کوهسار آموختم

پیش من آئی دم سردی دل گرمی بیار

جنبش اندر تست اندر نغمه داوود نی

عیب من کم جوی و از جامم عیار خویش گیر