غزل

شرر ناجسته در سنگی بمیرد

مپرس از من ز عالمگیری مرگ

من و تو از نفس زنجیری مرگ

فنا را باده هر جام کردند

چه بیدردانه او را عام کردند

تماشا گاه مرگ ناگهان را