خدای زنده بی ذوق سخن نیست

فراقی را وصالی میتوان کرد

چراغی از دم گرمی توان سوخت

به سوزن چاک گردون میتوان دوخت

تجلی های او بی انجمن نیست

که برق جلوه او بر جگر زد؟

که خورد آن باده و ساغر بسر زد