هزاران پرده یک آواز ما سوخت

«الست» از خلوت نازی که برخاست

«بلی» از پرده سازی که برخاست

چه آتش عشق در خاکی بر افروخت

اگر مائیم گردان جام ساقی است

به بزمش گرمی هنگامه باقی است

مرا دل سوخت بر تنهائی او