سوز دل از دل برد غم میدهد

نیستی در کسوت صوت است و بس

تشنه کامی ، این حرم بی زمزم است

در بم و زیرش هلاک آدم است

زهر اندر ساغر جم می دهد

غم دو قسم است ای برادر گوش کن

شعله ما را چراغ هوش کن