مانده بر قرطاس او با پای لنگ

یک زمان از خویشتن رنگی نزد

بر زجاج ما گهی سنگی نزد

فطرت اندر طیلسان هفت رنگ

بی تپش پروانه کم سوز او

عکس فردا نیست در امروز او

از نگاهش رخنه در افلاک نیست