یک دو دم داریم و آن هم مستعار

از طلسم دوش و فردا بگذرم

از مه و مهر و ثریا بگذرم

تو فروغ جاودان ما چون شرار

ای تو نشناسی نزاع مرگ و زیست

رشک بر یزدان برد این بنده کیست

بنده آفاق گیر و ناصبور