یا بزی با ساز و برگ دلبری

جز به قندیلم ترا نوری کجا

خاک اگر الوند شد جز خاک نیست

روشن و پاینده چون افلاک نیست

یا بمیر از ننگ و عار کمتری

شد زمین از طعنه گردون خجل

نا امید و دل گران و مضمحل