کافری مرگست ای روشن نهاد

رحمت عامی به قهر آمیخته

خالی از قهرش نبینی شهر و دشت

رحمت او اینکه گوئی در گذشت

کی سزد با مرده غازی را جهاد

مرد مومن زنده و با خود به جنگ

بر خود افتد همچو بر آهو پلنگ