خم به خم مانند جوی کهکشان

تاب مه از دود گرد او چو قیر

آفاب اندر فضایش تشنه میر

رود سیماب ، اندر آن وادی روان

پیش او پست و بلند راه هیچ

تند سیر و موج موج و پیچ پیچ

غرق در سیماب مردی تا کمر