برگ را بگذارد و شهدش برد

هم ملوکیت بدن را فربهی است

سینه بی نور او از دل تهی است

مثل زنبوری که بر گل میچرد

شاخ و برگ و رنگ و بوی گل همان

بر جمالش ناله بلبل همان

از طلسم رنگ و بوی او گذر