زخمها خوردند از شمشیر خویش

عشق را با زیرکی آمیز ده

شعله افرنگیان نم خورده ایست

چشم شان صاحب نظر دل مرده ایست

بسمل افتادند چون نخچیر خویش

سوز و مستی را مجو از تاک شان

عصر دیگر نیست در افلاک شان