تا نیارد زخمه از تارش سرود

مادران را بار دوش آمد پسر

وای بر قومی که از بیم ثمر

می برد نم را ز اندام شجر

می کشد نازاده را اندر وجود

گرچه دارد شیوه های رنگ رنگ

من بجز عبرت نگیرم از فرنگ