خون او سرد از شکوه دیریان

آنکه بود از باده جبریل مست

مرد حر افتاد در بند جهات

با وطن پیوست و از یزدان گسست

لاجرم پیر حرم زنار بست

ای خدایان کهن وقت است وقت

در جهان باز آمد ایام طرب