بیامد سوی شارستان و ریغ

به راهب چنین گفت پس شهریار

که شاداب دل باش و به روزگار

وزان دیر چون برق رخشان زمیغ

پذیره شدندش بزرگان شهر

کسی را که از مردمی بود بهر