دین و آئین و نظام او کهن

سر گذشت خود بگیرد از فرنگ

پیری ایران زمان یزد جرد

چهره او بی فروغ از خون سرد

شید و تار صبح و شام او کهن

موج می در شیشه تاکش نبود

یک شرر در توده خاکش نبود