میدهد هر سینه را سوز درون

کاو کاو ناخن مردان راز

جوی خون بگشاد از رگهای ساز

آن نوا کز جان تو آید برون

بوده ام در حضرت مولای کل

آنکه بی او طی نمی گردد سبل

گرچه آنجا جرات گفتار نیست