اندکی آن خاکدانی را نگر

عشق جان را لذت دیدار داد

با زبانم جرات گفتار داد

ای دو عالم از تو با نور و نظر

بنده آزاد را ناسازگار

بر دمد از سنبل او نیش خار

غالبان غرق اند در عیش و طرب