که نیرزد بجوی اینهمه دیرینه و نو

از ضمیر عالم بی چند و چون

یک نوای سوزناک آمد برون

«بگذر از خاور و افسونی افرنگ مشو

آن نگینی که تو با اهرمنان باخته ئی

هم به جبریل امینی نتوان کرد گرو

زندگی انجمن آرا و نگهدار خود است