ای که در قافله ئی ، بی همه شو با همه رو

آن نگینی که تو با اهرمنان باخته ئی

هم به جبریل امینی نتوان کرد گرو

زندگی انجمن آرا و نگهدار خود است

تو فروزنده تر از مهر منیر آمده ئی

آنچنان زی که بهر ذره رسانی پرتو

چون پرکاه که در رهگذر باد افتاد