کهنگی را از تماشا برده ئی

کوهسار از ضربت او ریز ریز

در گریبانش هزاران رستخیز

تا می از میخانه من خورده ئی

در چمن زی مثل بو مستور و فاش

در میان رنگ پاک از رنگ باش

عصر تو از رمز جان آگاه نیست