از شکوه بوریا لرزد سریر

بی پران را ذوق پروازی دهد

پشه را تمکین شهبازی دهد

با سلاطین در فتد مرد فقیر

از جنون می افکند هوئی به شهر

وا رهاند خلق را از جبر و قهر

می نگیرد جز به آن صحرا مقام