وا رهاند خلق را از جبر و قهر

با سلاطین در فتد مرد فقیر

از شکوه بوریا لرزد سریر

از جنون می افکند هوئی به شهر

می نگیرد جز به آن صحرا مقام

کاندرو شاهین گریزد از حمام

قلب او را قوت از جذب و سلوک