می نگیرد جز به آن صحرا مقام

از شکوه بوریا لرزد سریر

از جنون می افکند هوئی به شهر

وا رهاند خلق را از جبر و قهر

کاندرو شاهین گریزد از حمام

قلب او را قوت از جذب و سلوک

پیش سلطان نعره او «لاملوک»