باطن این عصر را نشاختی

از جمال مصطفی بیگانه کرد

سوز او تا از میان سینه رفت

جوهر آئینه از آئینه رفت

داو اول خویش را در باختی

تا دماغ تو به پیچاکش فتاد

آرزوی زنده ئی در دل نزاد