داو اول خویش را در باختی

سوز او تا از میان سینه رفت

جوهر آئینه از آئینه رفت

باطن این عصر را نشاختی

تا دماغ تو به پیچاکش فتاد

آرزوی زنده ئی در دل نزاد

احتساب خویش کن از خود مرو