تا دماغ تو به پیچاکش فتاد

جوهر آئینه از آئینه رفت

باطن این عصر را نشاختی

داو اول خویش را در باختی

آرزوی زنده ئی در دل نزاد

احتساب خویش کن از خود مرو

یکدو دم از غیر خود بیگانه شو