از قبای لاله گیرد بوی دوست

تا نپنداری که از خاک است او

از بلندی های افلاک است او

این جهان او را حریم کوی دوست

هر نفس با روزگار اندر ستیز

سنگ ره از ضربت او ریز ریز

آشنای منبر و دار است او